Fuzarioza, porażenie kiełków, źdźbeł i kłosów (Fusarium spp.)

Występowanie i znaczenie- szeroko rozpowszechniona w rejonach o dużym nasileniu uprawy zbóż. Infekcje fuzariozą mogą powodować znaczne straty w plonie i tworzyć w ziarnie wysokotoksyczne trucizny.

Okres wykrywania- podczas całego okresu wegetacji.

Obraz choroby- już po wschodach siewek pokazują się łuki w łanie, a na pochwach liściowych i korzeniach porażonych roślin występują podłużne brązowe plamy.  W stadium krzewienia występuje wyraźne zbrązowienie podstawy pochwy liściowej, a następnie podstawy źdźbła. Infekcje mogą przenikać przez tkanki źdźbła.  We wnętrzu znajduje się luźna różowa grzybnia. Dochodzi do pogorszenia wzrostu, przedwczesnego dojrzewania roślin, a przy silnym porażeniu do wylegania i obumierania roślin. Porażone kłosy lub ich części są często obciągnięte warstwą zarodników o barwie łososiowej. Istniejące ziarna są w przypadku wczesnej infekcji często źle wykształcone i posiadają czerwone zabarwienie. Przenoszenie patogenów poprzez materiał siewny, a także poprzez reszki pożniwne.

Fotografie przedstawiające objawy choroby - kliknij w miniaturkę aby zobaczyć zdjęcie w pełnym rozmiarze

Wzmożone występowanie- jednostronny płodozmian zbożowy i kukurydza, zainfekowany materiał siewny, resztki pożniwne i za duża głębokość siewu.

Agrotechniczne działanie zapobiegawcze- staranne przyoranie resztek pożniwnych ze słomy zbóż i kukurydzy, stosowanie rozszerzonego płodozmianu i dobór odmian.

Ochrona chemiczna- zaprawianie materiału siewnego.